Community

Waarom innovaties de zorg altijd duurder maken. Of is zorgsysteem er niet prijsgevoelig?

Geplaatst door Wil Peters
Geplaatst op 02 oktober 2017 om 13:38

Waarom innovaties de zorg altijd duurder maken. Of is zorgsysteem er niet prijsgevoelig?

Je kunt je innovatie op 2 manieren naar de markt brengen: zelf of via een bestaande marktpartij. De meeste innovatoren die hun eigen innovatie vaak nog met ideele en maatschappelijke beweegreden goedkoop naar de markt brengen stranden or worden in de wielen gereden. De innovatoren die wel met een grote marktpartij samenwerken lukt het vaak wel en dan zelfs met een hogere marktprijs dan concurrerende producten. Raar he. Het antwoord is heel simpel de marktpartijen beschermen/vergroten hun markt aandeel/omzet door te vernieuwen en deze vernieuwing tegen een hogere prijs te leveren. Lukt dit tegen een hogere prijs dan hebben ze meer omzet lukt dit niet dan blijft hun eigen aandeel beschermd. Innovaties door grote partijen worden nooit tegen lagere prijs opgenomen dan hun eigen product. Daarmee zouden ze hun markt kannibaliseren. Dit verklaart ook daar jaarlijkse prijsstijging van de zorg door innovaties.
Ik sprak laatst iemand die een prachtige eigen innovatie via een grote marktpartij had teruggetrokken, omdat die de prijs van 800 euro verhoogde naar 6000 euro euro.
Omdat hij graag wilde(ideele reden) dat veel lotgenoten dit makkelijk konden aanschaffen.
De zorgverzekeraars zijn niet geïnteresseerd vanwege hun contractuele aanbesteding verplichting.

De inkopers/strategische inkopers zouden er slim aandoen in hun aanbestedingen budgettair 5-10% buiten het contract te houden voor slimme en goedkope innovaties bij andere partijen.

694 keer bekeken
15 reacties
1 stem

Antwoorden

Wil Peters
2 okt 2017

Bekijk deze video: https://www.youtube.com/watch?v=zknKSegBVG0

Sander Geurts, hoogleraar Revalidatiegeneeskunde in het Radboudumc, staat in deze presentatie stil bij een aantal veelbelovende ontwikkelingen in de revalidatietechnologie. En hoe de huidige 'regeltjes' ervoor zorgen dat de implementatie hiervan moeizaam verloopt. Deze lezing was onderdeel van het speciale jubileumcongres 'Verder in beweging' van de Sint Maartenskliniek op 11 november 2016 in de Vereeniging in Nijmegen.

  • ja1
Wil Peters
27 okt 2017

Nog een voorbeeld.
een klant had de WMO van de gemeente kunnen overtuigen dat Easysteppers een prima oplossing was voor haar. Een obesitas traplift (172KG) ging niet op haar trap.(Ca 8-10000 euro)(De obesitas traplift staat wel op het WMO lijstje ingekocht door inkoop). Ik kreeg de opdracht via de woningcorporatie want zo was de afspraak binnen de gemeente. De klant was zeer tevreden met mijn oplossing. Na 6 maanden volgden uit deze gemeente geen vervolgopdracht meer van de WMO en nam ik contact op. Er kwamen geen vervolg opdrachten. Na wat doorvragen kwam de aap uit de mouw: want mijn oplossing was te duur. Het bleek dat de woning corporatie (voor het administratief plaatsen van de bestelling mijn prijs verhoogd had van 995,- naar 1995,-. DE WMO medewerker voelt zich machteloos, en ook niet haar taak, om deze praktijken aan te pakken.

  • ja0
Wil Peters
27 okt 2017

Nog een voorbeeld.
Een man(56) 26 jaar geleden invalide geraakt nadat hij bij een bedrijfsongeval van 6 meter hoogte op zijn rug op treinrails was gevallen. Vanwege het letsel had hij moeite en pijn om de trap te lopen. De wmo was bereid om een traplift te plaatsen(7000 euro)(staat op het WMO lijstje ingekocht door de inkoper). Echter vanwege de te smalle trap en de branddeur was dit niet mogelijk.

Anderhalf jaar is hij bezig geweest om de gemeente te overtuigen dat dit(Easysteppers) een prima oplossing was voor hem en dat het veel goedkoper was (nog geen 1000 euro). Hij heeft 3 keuringsartsen op bezoek gehad zelfs eentje iemand helemaal uit Groningen. (hij woont in de buurt van Haarlem) en een zelfs Bouwkundig adviseur voor verbouwingen. Uiteindelijk heeft een herkeuring en aanbeveling van een revalidatie arts hem geholpen om de WMO te overtuigen dat deze innovatie(Easysteppers) een prima aanpassing was voor deze meneer. Ik denk dat de extra gemaakte kosten opgelopen zijn tot ca 4000 Euro en een jaar vertraging. Enkel omdat de Innovatie nog niet bij de groothandel daardoor onbestaand bij de gemeente. Een traplift twv 7000 euro zou hij binnen 1 week gekregen hebben en deze innovatieve, goedkope Easysteppers duurt dat anderhalf jaar.

  • ja0
Wil Peters
27 okt 2017

Gesprek met een inkoop manager van een grote gemeente.
"Ik heb een traplift alternatief,dat veel goedkoper is dan een traplift(1000 euro ipv 7000 euro) en houd de client veel gezonder".
Gemeente "wij hebben al een traplift contract voor 6 jaar, europees aanbesteed dus daar mogen wij niet van afwijken" .
"Dit is geen traplift maar een alternatief. en u kunt veel van uw WMO budget besparen. Het is uiteindelijk belastinggeld van de inwoners dat u kunt besparen" .
Gemeente: "meneer, wij hebben al een traplift contract en over 6 jaar loopt dat af. dan kunt u weer meedoen in de nieuwe aanbesteding".

Dit is weer een gemiste kans waarbij een grote gemeente (uit deG32), die ca 200 trapliften per jaar laat plaatsen, een kans laat liggen om de uitgaven fors te verminderen.

  • ja1
Wil Peters
28 okt 2017

In een van de 4 grootste gemeenten met een grote groep van mensen die niet erg bemiddeld zijn, zit een heel groot revalidatie centrum.
Zij weten dat de meeste hulpmiddelen voor klanten onbetaalbaar zijn dus, denken mee met hun klanten en adviseren alleen die producten die vergoed worden. Daar zitten innovaties nooit bij.
De mensen die een hulpmiddel nodig hebben, kijken altijd eerst welke oplossing het beste bij ze past. Mensen met een ruime portemonnee kijken primair naar hun gezondheid en maken de keuze . Mensen bij wie een keuze maken tussen hulpmiddel of eten hebben andere overwegingen. Die kijken welke oplossing ze "gratis" bij de gemeente kunnen aanvragen.
Vraag je aan de gemeente om een innovatie op te nemen op hun lijst, dan krijg je het antwoord. "we krijgen nooit aanvragen daarvoor, dus dat doen we niet".
Daarmee wordt vaak op kosten van de gemeenschap een prijzige voorziening (prijzige traplift of verhuisvergoeding met alle grote sociale gevolgen(midden van de buren en buurt voor de klant) maatwerk geleverd.

Ook hier een voorbeeld dat:
het protocol(lijstje=maatwerk) voorop staat en
de klantwensen pas op de 2e plaats komt.
En vooral belastinggeld(kosten) geen enkele rol speelt!!

  • ja0
Wil Peters
28 okt 2017

Kwaliteit van de dienstverlening !!!
Er zijn zes landelijk of regionaal opererende leveranciers actief. Twee leveranciers hebben ieder zo’n 1/3e deel van de markt in handen. Het resterende deel wordt ingevuld door de andere vier leveranciers. De contracten worden periodiek aanbesteed. De gemeentelijke opdrachten hebben een gezamenlijke omzetwaarde van € 300 tot € 350 miljoen per jaar. Aan gemeenten is gevraagd hoe zij de kwaliteit van de dienstverlening ervaren.
24% voldoet niet aan de verwachtingen!
https://www.skipr.nl/actueel/id32298-gemeenten-ontevreden-over-leveranci...
https://www.skipr.nl/wosmedia/9415/factsheet_hulpmiddelen.pdf

  • ja0
Wil Peters
4 nov 2017

Hoewel de problemen die hierboven geschetst worden serieus van aard zijn. Er er voldoende ophef hierover in de kranten staan, is er geen beweging in het systeem.
Is dit gemakzuchtig?, is er een te rijkelijk budget?
Is er wantrouwen t.a.v innovaties?
Er wordt alleen innovaties gekocht uit noodzaak. Of door externe druk(autoriteit, specialist). Geld speelt geen enkele rol. Kostenbesparing ook niet.

De wal moet het schip keren!

  • ja0
Wil Peters
9 jan 2018

Veel gemeentelijke organisaties hebben een creditcard van de centrale overheid(de belastingbetaler u en ik) en cultiveren daardoor een homogene, zelfgenoegzame en zelfingenomen cultuur waarbij vooroordelen ongestraft in stand gehouden kunnen worden. Dat leidt tot beroepsblindheid.
Ze vergeten te kijken naar alle mogelijkheden en ze vergeten de klant centraal te stellen voor maatwerk.
Innovaties zijn voor deze organisaties, vervelend en lastig omdat het buiten hun comfortzone valt. Alleen een kwartiermaker/zorginnovator opnemen inde organisatie kan hier verandering in brengen.

  • ja0
Els Kottier
22 jan 2018

Ik denk dat het grootste probleem zit in wat je in je 2e bericht aangeven: Een WMO-medewerker die constateert dat er een goedkopere en snellere oplossing voorhanden is, maar.....er niets meedoet!

Als de WMO-medewerker zich meer verantwoordelijk voelt voor het budget en dit duidelijk maakt aan management, zou er toch meer mogelijk moeten zijn! Ik neem aan dat management kostenverlaging altijd een goed idee vindt?

Als kleine partij is het inderdaad moeilijker om voet aan de grond te krijgen dan grote partij. En zolang zij hun duurdere oplossing verkopen, zullen ze geen goedkopere aanbieden.

Jammer dat je, zelfs bij een gemeente waar je een succes hebt geboekt, nog geen ingang krijgt! Vooral omdat, naast de kostenbesparing tov een traplift, de beweging die de persoon krijgt ook nog eens voor een grote kostenbesparing zorgt op lange termijn!

  • ja0
Wil Peters
22 jan 2018

Dag Els De tactische besluiten worden gekozen uit het lijstje van wat gangbaar is. De WMO medewerker is hoofdzakelijk uitvoerend en blijft de lijstjes volgen.(niet de klantwensen). Wie deze lijstjes samenstelt/maakt kan niemand vertellen binnen de gemeente. Het is de beleidsmedewerker die het plan maakt. De wethouder die het goedkeurt, de inkoper die inkoopt/aanbesteedt en de leveranciers/groothandel die een leverpakket aanbied. EN het lijkt alsof niemand communiceert of verantwoordelijk is voor de het budget(belastinggeld).

  • ja0
Wil Peters
11 jun 2018

De grootste drempel voor innovatie in het zorglandschap is kwaliteitssturing die leiden tot keurmerken en kinderen met waterhoofden.
(keurmerk anders mag je niet mee doen en nemen we je niet serieus). Keurmerken zijn de drempels die instituten en bedrijven oprichten om andere en nieuwe partijen te weren.
Dit werkt alleen prijsopdrijvend c.q. onbetaalbaar.

Dit komt minder regels in de zorg niet ten goede.

Keurmerken werken prijs opdrijvend door verhoogde eisen de extra kosten en de administratieve lasten van zowel de aanbieder als afnemer.
Conclusie: gezien de grote investeringen is het weer onwenselijk om het terug te draaien. (oftewel het kind met het waterhoofd is geboren)

Zie hier de effecten van het taxibeleid kwaliteits van gemeenten. Wellicht kan je hier iets van leren.
https://www.rijksoverheid.nl/documenten/rapporten/2017/05/15/evaluatie-g...

Conclusie 1. De huidige invulling van de gemeentelijke bevoegdheden door het instellen van een
verordening op grond van artikel 82a of b heeft een aantal positieve effecten op de kwaliteit van het
taxivervoer in de betreffende gemeenten. Zo lijkt de introductie van een verordening op grond van
artikel 82 a of b de chauffeurs met de slechtste kwaliteit van de opstapmarkt te weren. Ook is de
aanspreekbaarheid en traceerbaarheid van individuele chauffeurs vergroot. Door de verplichte
groepsvorming in het TTO-systeem is de aanspreekbaarheid groter in gemeenten die een verordening
op grond van artikel 82b hebben ingericht dan in gemeenten die een verordening op grond van artikel
82a hebben ingericht.
•Conclusie 2. De huidige invulling van de gemeentelijke bevoegdheden kent tekortkomingen, ook
worden niet alle beoogde effecten gerealiseerd. Zo is de herkenbaarheid van taxichauffeurs en
taxiondernemers voor klanten niet toegenomen en is er nauwelijks sprake van een werkend
reputatiemechanisme. Deze constatering valt te herleiden naar een fundamentele tekortkoming op de
opstapmarkt: informatieasymmetrie tussen vrager en aanbieder. De prikkel tot het onderscheiden op
‘kwaliteit’ blijft door deze fundamentele tekortkoming ook met de huidige invulling van de
gemeentelijke bevoegdheden klein. Ook komt de zelfregulering door de branche wisselend, maar over
het algemeen beperkt, van de grond. Toezicht op TTO’s door gemeenten functioneert hierbij nog te
beperkt als stok achter de deur, waardoor de prikkel voor TTO’s om de zelfregulering zorgvuldig in te
richten wordt verzwakt. Doordat de zelfregulering beperkt van de grond komt blijven lasten voor
toezicht en handhaving voor gemeenten en de branche hoog, met name het TTO-systeem wordt als
arbeidsintensief ervaren door branche en gemeenten.
•Conclusie 3. Door de positieve effecten kan het systeem van gemeentelijke bevoegdheden worden
gezien als een verbetering ten opzichte van de situatie op de opstapmarkt voor de invoering van artikel
82a en b van de Wp2000. Wel kent de invulling van de bevoegdheden nog een aantal knelpunten en
worden niet alle beoogde doelen gerealiseerd. Echter, op grond van de evaluatie zien we geen
aanleiding om de wettelijke kaders aan te passen. De wettelijke kaders bieden voldoende ruimte en
mogelijkheden aan gemeenten om te sturen op de kwaliteit door maatregelen in te voeren die passen
bij de lokale problematiek en context. Het is daarnaast, gezien de korte looptijd van de gemeentelijke
verordeningen en de gedane investering in het systeem door gemeenten en branche, momenteel niet
wenselijk om het huidige systeem fundamenteel te wijzigen, ook is er potentie voor verdere verbetering
van de huidige invulling van de gemeentelijke bevoegdheden. De aanbevelingen die we hierna
formuleren hebben dan ook betrekking op de invulling van de gemeentelijke bevoegdheden binnen het
huidige wettelijke kader.

  • ja0
Wil Peters
14 jun 2018

Mijn oplossing, de Easysteppers, zorgt ervoor dat mensen in “beweging” blijven en daarmee dagelijks aan hun gezondheid werken. Bovendien levert de betere gezondheid en een beter kwaliteit van leven op.

Gemeenten zien dit anders en schrijven liever een “dure TERMINALE oplossing” voor. : De traplift!
Gemeenten maken het zichzelf daardoor onnodig duur en negeren de te behalen gezondheidswinst en bijbehorende kwaliteit van leven!!!! Speelt geld geen rol?

De gemeente dreigt de aanvrager dat er 5-7 jaar geen nieuwe WMO hulp gegeven wordt bij een terugval. Hier geldt een NIVEA factor 50. (Nivea= niet invullen voor een ander) . Speelt geld wel opeens een rol? Is dit meten met twee maten?

En de gezondheidsfactor van een oplossing telt niet mee.
Kiest een bewoner toch voor de Easysteppers dan behouden de gemeenten zelf het financiële voordeel en wentelen het risico af op de bewoner af, bij een terugval.

  • ja0
Wil Peters
15 jun 2018

Door de krapte op de woningmarkt, Is het niet eenvoudig om de gewenste woning te vinden in de gewenste wijk, indien men moet verhuizen. In Amsterdam kan de wachttijd bijvoorbeeld oplopen tot 9 jaar. Ik denk dat bijna alle gemeenten een forse wachtlijst hebben. Ga eens na wat de wachttijd is voor een passende woning (en ook betaalbaar) in uw gemeente? Door de goedkope Easysteppers aan te bieden als tussen oplossing heeft de bewoner extra tijd om de juiste woning, voor het langer thuiswonen, in de juiste wijk te vinden. Dit is de sociale wensen van de klant echt centraal stellen.

  • ja0
Wil Peters
18 jul 2018

Hierbij een onderzoek naar traplift prijzen van 50 trapliften via o.a. marktplaats en opgevraagd wat de aanschaf datum en de nieuwprijs was.

Voor een traplift voor in de binnenbocht met een of twee bochten varieert de prijs(na BTW verhoging) tussen de €7.500,- en €11.000,-, en zelfs tot €20 000,- indien u meerdere trappen heeft. Voor wenteltrappen start men vanaf €11.000,-. Er zijn ook goedkopere modellen maar die beginnen vaak midden in de gang en eindigen midden op de overloop en kunnen daardoor de doorgang verhinderen. Voor een meerprijs kan u een parkeerbocht, waarbij de traplift draait netjes opzij draait of een inschuifbare uitloop geplaatst worden. De prijs voor een traplift voor in de buitenbocht beginnen bij €7.000,-. Een traplift voor een rechte trap kost tussen de €3.000,- en €5.500,-.

http://www.enocent.nl/Trapliftprijzen%20en%20traplift%20prijslijst/Trapl...

  • ja0